Home
Mijn verhaal
‘Ik Was Zijn Geheim’: Daarna gingen langzaam steeds meer kleren uit

‘Ik Was Zijn Geheim’: Daarna gingen langzaam steeds meer kleren uit

24 januari 2026

Lotte (38) wordt verliefd op een BN’er die hun relatie geheim wil houden. Wat spannend begint, wordt steeds ingewikkelder. Party plaatst elke zaterdag en zondag om 16:00 uur een nieuw hoofdstuk van het verhaal ‘Ik Was Zijn Geheim’.

Er zat minder kleur in

Het begon Lotte op te vallen dat haar dagen leger werden. Niet letterlijk. Ze werkte nog steeds, deed haar boodschappen en hield haar huis bij. Maar er zat minder kleur in. Alsof alles wat belangrijk voelde zich had verplaatst naar de avonden. Naar de momenten waarop ze bij hem was. Of thuis op haar eigen bank zat, append met hem, wachtend op zijn berichten. Overdag dacht ze vaker aan wanneer ze hem weer zou zien dan aan wat ze zelf nodig had. Lotte hield haar agenda vrij zonder het echt door te hebben. Ze zei steeds vaker “misschien”, “ik kijk nog even” of “volgende week”. Afspraken die ooit vanzelfsprekend waren, schoof Lotte zonder nadenken vooruit.

Ze wilde geen gesprekken. Geen vragen

Op haar werk vroeg een collega of ze mee ging lunchen. Lotte zei dat ze al plannen had. Dat was niet waar, maar ze voelde geen behoefte om uit te leggen waarom ze liever alleen was. Ze wilde geen gesprekken. Geen vragen. Alleen de tijd laten voorbijgaan tot het avond werd. ’s Avonds zat Lotte bij hem op de bank. Zijn huis voelde inmiddels vertrouwd. Te vertrouwd misschien. Lotte wist waar de glazen stonden, welke lade altijd klemde, welke stoel hij nooit gebruikte. Soms betrapte Lotte zichzelf erop dat ze automatisch opstond om iets te pakken, alsof ze daar hoorde.

De kus was stevig, zekerder dan eerder

“Je bent stil”, zei hij, terwijl hij haar aankeek. “Gewoon moe”, zei Lotte. Hij knikte. “Ik ook.” Ze gingen naar de slaapkamer. Ze zaten even naast elkaar op de rand van het bed. Hij keek haar aan, aarzelde een fractie van een seconde en boog zich toen naar haar toe. De kus was stevig, zekerder dan eerder. Geen aftasten meer. Ze kuste terug en trok hem dichter naar zich toe. Daarna gingen langzaam steeds meer kleren uit. Niet in één beweging, maar stap voor stap. Een shirt dat over haar hoofd werd getrokken, zijn broek die op de grond belandde. Ze kusten elkaar opnieuw. Toen ze allebei hun kleren uit hadden, draaide hij zich naar het nachtkastje. Hij pakte een condoom en deed het om, rustig en zonder woorden. Het moment voelde niet ongemakkelijk, maar vanzelfsprekend.

Soms langzaam, soms gretig

Daarna vonden ze elkaar. Niet één keer, maar steeds opnieuw. Ze namen de tijd, lagen even stil op bed, raakten elkaar weer aan en begonnen opnieuw. Soms langzaam, soms gretig. De nacht trok voorbij zonder dat Lotte het doorhad. Alsof slapen iets was wat later wel kwam. Pas tegen de ochtend werd het rustiger. Hun lichamen moe, het bed rommelig. Hij viel in slaap, zijn arm over haar heen. Lotte bleef wakker liggen en staarde naar het plafond.

Ze zag zijn gezicht ineens op een tijdschrift

Later die week stond Lotte in de supermarkt toen ze zijn gezicht ineens op een tijdschrift zag. Groot. Glimlachend. Lotte pakte het blad, las vluchtig de kop en het intro en voelde haar maag samenknijpen. Alsof hij een leven leidde waar ze geen onderdeel van was. Lotte sloeg het tijdschrift dicht, legde het terug waar ze het had gepakt en liep door.

Alsof haar afwezigheid vanzelfsprekend was

Die avond appte Lotte hem en vroeg ze voorzichtig: ‘Wordt het niet lastig, dat mensen denken dat je alleen bent?’ Hij stuurde terug: ‘Voor hen niet.’ Lotte reageerde daarop met: ‘En voor jou?’ Vrijwel meteen kreeg ze antwoord van hem. ‘Het hoort erbij.’ Dat antwoord bleef hangen. ‘Het hoort erbij’. Op dat moment besefte Lotte dat ze in zijn leven alleen bestond wanneer het uitkwam.