Home
Mijn verhaal
‘Ik Was Zijn Geheim’: Ze draaide zich om en stelde hem een ultimatum

‘Ik Was Zijn Geheim’: Ze draaide zich om en stelde hem een ultimatum

31 januari 2026

Lotte (38) wordt verliefd op een BN’er die hun relatie geheim wil houden. Wat spannend begint, wordt steeds ingewikkelder. Party plaatst elke zaterdag en zondag om 16:00 uur een nieuw hoofdstuk van het verhaal ‘Ik Was Zijn Geheim’.

Pas daar durfde ze het tijdschrift open te slaan

Net als een week eerder zag Lotte ook nu, terwijl ze in haar favoriete supermarkt haar dagelijkse boodschappen deed, zijn hoofd groot op de cover van een tijdschrift staan. Erboven stond de tekst dat hij weer vrijgezel was. Lotte bleef voor het schap staan, terwijl ze probeerde te bevatten wat ze las. Niet veel later pakte ze het tijdschrift, legde het in haar mandje en liep door. Lotte pakte de spullen die ze nodig had voor haar avondeten, rekende af en ging daarna zo snel mogelijk naar huis. Pas daar durfde ze het tijdschrift open te slaan.

Jaloezie, ja. Maar vooral verwarring

Op pagina tien stuitte ze op een foto waarop hij arm in arm stond met een vrouw die ze niet kende. Lotte voelde een steek in haar buik. Jaloezie, ja. Maar vooral verwarring. “Wat betekent dit?”, zei ze hardop. In grote letters stond zijn naam, met daarachter opnieuw die vraag: weer vrijgezel? Ze las verder. Het artikel bestond uit een lange opsomming van zijn liefdesleven, of beter gezegd: van alle vrouwen met wie hij ooit iets had gehad. Het voelde alsof ze er één van velen was. Inwisselbaar. Het zweet brak haar uit. Ze had gedacht dat wat ze samen hadden speciaal was. Maar kon dat wel, als iemand zo’n verleden heeft?

‘Dit is niet hoe het bij mij werkt’, stuurde ze

Ze maakte een foto van het artikel en appte die naar hem. ‘Heb je dit gezien?’ Binnen een minuut kwam er antwoord. ‘Ja. Het stelt niks voor.’ ‘Voor mij voelt het niet als niks’, typte ze terug. ‘Het hoort erbij. Dit is hoe het werkt.’ Lotte voelde woede opkomen. ‘Dit is niet hoe het bij mij werkt’, stuurde ze. Later die avond zagen ze elkaar. Zoals altijd bij hem thuis. Niemand mocht immers weten dat ze elkaar zagen. Hij deed alsof er niets aan de hand was. Kuste haar, vroeg hoe haar dag was geweest.

‘Maar wij hebben toch iets samen?’

Lotte wilde iets zeggen, maar kreeg geen woord uit haar mond. Pas nadat ze haar keel had geschraapt, lukte het. “Ze denken dat je alleen bent”, zei ze. “Maar wij hebben toch iets samen?” Hij zweeg. Niet lang. Maar lang genoeg. “Dit is tijdelijk”, zei hij uiteindelijk. “Tijdelijk tot wanneer?”, vroeg ze. Hij had geen antwoord. Lotte voelde haar bloed koken. Ze stond op, liep naar het raam en keek naar buiten. “Ik wil niet iemand zijn die niet meetelt”, zei ze. Hij kwam achter haar staan en legde zijn hand op haar schouder. “Je telt wel.”

Hij kreeg één week de tijd om een plan te bedenken

“Laat het dan zien”, zei Lotte. Hij trok zijn hand terug. In dat kleine gebaar voelde ze hoe groot de afstand tussen hen werkelijk was. Lotte slikte. En besloot dat ze voor zichzelf moest opkomen. Ze draaide zich om en stelde hem een ultimatum. Hij kreeg één week de tijd om een plan te bedenken. Hoe hij haar als zijn vriendin zou introduceren. Een interview, samen naar een première, een foto. Het maakte haar niet uit. Als ze maar samen, zichtbaar, naar buiten konden treden. En als hij na een week geen stap had gezet, wist ze wat haar te doen stond. Dan zou zij het beëindigen.