Musicalster René van Kooten over deuk in relatie met vader door nieuwe vriendin

Tekst: Evelien Berkemeijer

6 maart 2026

René van Kooten blikt terug op de band met zijn vader en hoe die veranderde toen er een nieuwe vrouw in diens leven kwam. In een interview met ‘Nouveau’ vertelt hij openhartig over het samenleven na het verlies van zijn moeder én over een gesprek dat hij vlak voor het overlijden van zijn vader nog met hem had.

René van Kooten speelde in producties als ‘Aïda’, ‘Hair’, ‘Beauty and the Beast’, ‘Les Misérables’, ‘Jesus Christ Superstar’, ‘Grease’ en ‘Evita’. Momenteel vertolkt hij de hoofdrol in ‘Malle Babbe’, de musical over het leven van zanger Rob de Nijs.

Lees ook: René van Kooten speelt Rob de Nijs in musical Malle Babbe

Een hecht mannenhuishouden

Na de vroege dood van zijn moeder woonde René ongeveer elf jaar met zijn vader samen. “Ik was toen dertien jaar en mijn twee oudere zussen waren het huis uit. Mijn vader en ik waren heel erg close met elkaar, maar wel op z’n ‘mannens’, zal ik maar zeggen, dus geen diepe gesprekken maar een prettig samenleven, waarin hij me veel vrijheid en verantwoordelijkheid gaf. Hij ging naar zijn werk, ik ging naar de middelbare school.” Hij had na school zijn krantenwijk en hielp thuis mee, van aardappelen schillen tot de was doen. “Ik hield zielsveel van hem, hij was een lieve man. Helaas kwam er later, toen hij een nieuwe vriendin had, een deuk in onze relatie. Dat kwam door die vrouw, die erg jaloers was en er alles aan deed om de een-op-een contacten tussen hem en zijn kinderen onmogelijk te maken. Mijn vader, die een conflictmijdende man was, liet dat jammer genoeg gebeuren. Zij hield ons echt uit elkaar.”

Een laatste gesprek vlak voor zijn dood

Vlak voor het overlijden van zijn vader in 2016 kreeg René nog één moment samen dat hem bijbleef. “Dat was een maand voor zijn dood, bij mij thuis. We spraken, zoals meestal, over oppervlakkige dingen, tot ik plotseling losbarstte en vroeg: ‘Heb jij geen dingen met ons gemist de laatste jaren?’ Ik werd heel boos en wilde weglopen. Toen brak hij en begon te huilen, wel vijf minuten lang. Alles kwam eruit, alles waarover hij verdrietig en boos was, alles wat hij onrechtvaardig en oneerlijk had gevonden: de vroege dood van zijn moeder – hij was toen acht –, de vroege dood van zijn vrouw, de angst voor zijn eigen naderende dood – hij had ongeneeslijke alvleesklierkanker –, hij wilde ons niet missen. Daarna ging het luikje weer dicht. Maar ik was heel blij met dat gesprek en die uitbarsting, het was een spaarzaam moment van boosheid, spijt en verdriet.”

Na zijn dood voelde René niet alleen verdriet, maar soms ook boosheid. Een heel ander gevoel dan na het overlijden van zijn moeder.

Bron: Nouveau. Foto: ANP