Hierom neemt Sanne Vogel afscheid van het toneel…

Tekst: Andries Jelle de Jong

28 juni 2026

Na een bewogen periode vol ingrijpende gezondheidskeuzes heeft Sanne Vogel een beslissing genomen die veel fans zal verrassen.

De actrice, schrijfster en documentairemaker Sanne Vogel vertelt dat ze waarschijnlijk nooit meer op het toneel zal staan. Niet omdat haar liefde voor het vak verdwenen is, maar omdat ze jarenlang worstelde met een probleem waar bijna niemand iets van wist: podiumangst.

Sanne Vogel kiest voor rust

In Libelle vertelt Sanne Vogel openhartig dat het theater haar uiteindelijk meer energie kostte dan opleverde.

“Voor mij is het beter als ik niet meer op het toneel ga staan. Podiumangst lijkt me niet handig als je actrice bent. Dat klinkt tegenstrijdig, maar het is eigenlijk een beetje zo gegroeid. Ik begon al jong met schrijven en regisseren en had geen acteurs om mijn stukken te spelen, dus ben ik het zelf maar gaan doen. En toen werd ik opeens gevraagd voor allemaal producties. Nog steeds vind ik op het podium staan of naar een première gaan doodeng. Angst is een emotie die je opvreet en dat kost veel energie.”

Lees ook Sanne Vogel: ‘Ik zag eruit als een hobbelende hobbit’

Ingrijpende jaren

De afgelopen jaren stonden voor Sanne Vogel in het teken van haar gezondheid. Vanwege een erfelijke aanleg voor borst- en eierstokkanker onderging ze meerdere preventieve operaties. Achteraf ziet ze dat haar lichaam al veel eerder signalen afgaf.

“Terugkijkend zie ik dat ik toen al op mijn negentiende een burn-out had. Mijn lichaam gaf signalen die ik jarenlang negeerde.”

Die ervaringen zorgden ervoor dat Sanne Vogel haar leven opnieuw onder de loep nam en bewust koos voor meer rust.

Gelukkig buiten de stad

Samen met haar partner Melchior en hun kinderen woont Sanne inmiddels buiten de stad, waar ze het leven heel anders heeft ingericht.

“De rust doet je goed. Heel gek dat ik zelf tegen mezelf moest zeggen dat mijn romans er nooit waren gekomen als ik niet was gaan wonen waar we nu wonen. De omgeving is mooi en landelijk. We zijn vaak bij de biologische tuinderij bij ons om de hoek, waar we onze groenten halen.”

Terugkijkend begrijpt Sanne Vogel ook waarom ze vroeger altijd zoveel haast voelde. “Ik had haast omdat ik misschien niet oud zou worden. Toen ik hoorde dat mijn moeder op haar veertigste borstkanker kreeg en mijn oma aan eierstokkanker overleed, dacht ik: ik moet leven, ik had al bijna een doodsvonnis gekregen.” Inmiddels overheerst een ander gevoel. “Ik heb mezelf teruggevonden.”