Isa Hoes vertelt welke hulp haar troost bood na overlijden Antonie Kamerling

Tekst: Evelien Berkemeijer

16 juli 2026

Praktische hulp en mensen die contact bleven zoeken, hielpen Isa Hoes in de eerste periode na het overlijden van Antonie Kamerling.

Vijftien jaar geleden overleed de acteur, die de man van Isa Hoes en de vader van Merlijn en Vlinder was, aan zelfdoding. Het gezin sprak in de jaren daarna openlijk over het verdriet en het rouwproces, in de hoop daarmee anderen te steunen. In het ‘AD’ vertelt Isa wat haar vlak na zijn overlijden hielp.

Lees ook Pijnlijke blunder rond Antonie Kamerling raakt Isa Hoes

Praktische hulp gaf rust

Wat Isa zich nog goed herinnert, is hoe waardevol de praktische hulp vanuit haar omgeving was. “Dat er boodschappen werden gedaan, dat er voor me gekookt werd. Het was heerlijk dat ik daar niet over na hoefde te denken. Want direct na het overlijden ben je verdoofd.” Ook afleiding kan volgens haar helpen. “Al leg je maar een boek voor de deur. Of nodig je hem of haar uit om een rondje te lopen, neem je de kinderen mee om iets leuks te doen, zodat de volwassene even alleen kan zijn met zijn verdriet. Blijf hulp aanbieden, blijf uitreiken naar iemand.”

Lompe opmerkingen vallen verkeerd

Vrijwel ieder gebaar is waardevol, merkte Isa, maar grappen en lompe opmerkingen kunnen juist pijnlijk zijn. “Het enige wat in die periode verkeerd kan vallen bij iemand die net een sterfgeval heeft meegemaakt, zijn grappen of lompe opmerkingen. Zoals: ‘Hij heeft in ieder geval niet geleden’ of: ‘Het eerste jaar is het ergst’. En een paar jaar later: ‘Ben je er al overheen?’ of ‘Heb je het al een plekje gegeven?’”

Merlijn miste aandacht vanuit school

Ook jaren na een overlijden blijft het volgens de familie belangrijk om erover te praten en te vragen hoe het met de nabestaanden gaat. Merlijn Kamerling merkte dat die aandacht snel verdween. “Het komt sneller dan je denkt: het moment dat er om je heen niet meer over de overledene wordt gepraat. Of dat er niet meer naar jou gevraagd wordt. Hoe het met je gaat, hoe je je voelt en of je je wel redt. Op school werd bijvoorbeeld totaal geen rekening met mij gehouden.” Achteraf ziet Merlijn dat hij zijn omgeving niet makkelijk binnenliet. “Ik kon mijn pijn niet aan, ik wilde er niet over praten, duwde het weg, sloot me af. Wilde ook niet praten met een therapeut. Gelukkig was er een persoon met wie ik wel kon praten: mijn moeder. Daar gaat het om: dat je in ieder geval iemand hebt.”

Over een relatiebreuk van Isa Hoes: