Angela de Jong ziet eigen vader met dementie terug in ‘Een Vergetelijk Mooie Reis’

Tekst: Evelien Berkemeijer

2 april 2026

In haar column schrijft Angela de Jong over de indruk die ‘Een Vergetelijk Mooie Reis’ op haar maakt. Tijdens het kijken naar het programma moest ze terugdenken aan haar vader, die dementie had.

In ‘Een Vergetelijk Mooie Reis’ reist Paul de Leeuw mee met bewoners van een woonzorgcentrum, hun families en zorgmedewerkers naar het Spaanse Benidorm. De vakantieweek is volgens Angela veel meer dan zomaar televisie. In haar column noemt ze het programma zelfs “misschien wel het belangrijkste programma dat er momenteel op tv te zien is.”

Lees ook: Paul de Leeuw begrijpt kritiek van Johan Derksen en licht toe

Dementie van dichtbij

Tijdens het kijken denkt Angela de Jong terug aan het moment waarop haar vader de diagnose kreeg. Daarover schrijft ze: “Steeds meer mensen krijgen met die mensonterende kloteziekte te maken en hun families dus ook. En wie het krijgt, moet het min of meer zelf uitzoeken, is mijn ervaring. ‘Uw vader heeft vasculaire dementie, de levensverwachting is vijf jaar, de huisarts zal een casemanager regelen’, kregen wij van de geriater te horen. Ze voegde er nog net geen ‘veel succes’ aan toe. Toen stonden we weer buiten.”

Kijken naar wat nog wél kan

Angela erkent dat er “het beste van maken” niet eenvoudig is, maar ziet in ‘Een Vergetelijk Mooie Reis’ wel terug hoe belangrijk dat is. Volgens haar laat het programma zien dat er juist wordt gekeken naar wat nog mogelijk is. “De bewoners herinneren het zich misschien een week later niet meer, maar hun familie wel. En daarbij: het gaat om het nu.” Ook kijkt ze positief naar de serieuze gesprekken die worden gevoerd.

Herkenning in een deelnemer

Tijdens de aflevering merkt de man van Angela op dat een van de deelnemers hem aan haar vader doet denken. Ze ziet het ook: “Zijn postuur, zijn manier van bewegen, hoe hij reageerde. Het is kennelijk wat je onbewust doet tijdens het kijken, als je de ziekte van dichtbij hebt meegemaakt: speuren of je bij iemand iets bekends ziet”, schrijft ze. Aan het einde van haar column deelt ze een persoonlijke herinnering aan haar vader. “In gedachten zag ik mijn eigen vader weer in zee staan. Voor de laatste keer, al wisten we dat toen nog niet. De herinnering brengt hem niet terug. Het maakte de laatste periode van zijn ziekte niet makkelijker. Maar de wetenschap dat hij nog genoten heeft, troost wél.”