Hoe Jon van Eerd gepest werd met zijn flaporen…
19 april 2026
Jon van Eerd groeide op met het gevoel dat hij er net niet helemaal bij hoorde. In Maastricht viel hij op, niet alleen door zijn flaporen, maar ook doordat hij geen dialect sprak. Dat maakte hem al snel een buitenstaander in zijn eigen omgeving. Voor Jon van Eerd was dat iets dat zijn jeugd tekende…
Zondag 19 april is het de Landelijke Dag tegen Pesten in Nederland. Het doel: actie ondernemen tegen pestgedrag, bewustwording vergroten én zorgen voor een veilige, inclusieve omgeving op scholen, werkplekken en sportclubs. Party vroeg BN’ers of zij vroeger gepest zijn of juist zelf hebben gepest en wat die ervaringen met hen hebben gedaan.
In plaats van zich terug te trekken, koos Jon van Eerd in zijn jeugd voor een andere strategie. Hij pakte zijn treiteraars in met charme en humor. Daarmee wist Jon van Eerd situaties naar zijn hand te zetten en spanning te doorbreken. Humor werd zijn schild en tegelijkertijd zijn kracht, iets wat later ook duidelijk terug te zien is in zijn werk op het toneel.
Overleven door afstand
Wat Jon van Eerd zichzelf al jong aanleerde, was misschien nog wel belangrijker: hij trok zich steeds minder aan van de mening van anderen. Door op zoveel verschillende scholen te zitten, ontwikkelde Jon van Eerd een soort zelfstandigheid, maar ook een gevoel van nergens echt bij horen. Dat heeft hem gevormd tot de maker die hij nu is.
Geen reünies, wel herinneringen
Opvallend is dat Jon van Eerd nooit klasgenoten van vroeger terugzag. Er werden geen reünies en dergelijke georganiseerd. Waar anderen warme herinneringen ophalen, voelt Jon juist een gemis. Dat contrast maakt zijn verhaal des te menselijker: het succes van later kon niet alles uit zijn jeugd verzachten…
Uit andere media
