Helga van Leur vluchtte supermarkt uit door herkenning: ‘Ik trok het even niet’

Tekst: Evelien Berkemeijer

25 mei 2026

Helga van Leur had zichzelf vroeger niet snel voor de camera zien staan. Toch groeide ze uit tot een bekend gezicht op televisie, iets waar ze naar eigen zeggen flink aan moest wennen.

De voormalig weervrouw vertelt aan Libelle dat ze van nature verlegen is en de spotlights niet zelf opzocht. Toen haar baas haar geschikt vond voor de media, dacht Helga van Leur: “Je bent geschift.”

Lees ook: Helga van Leur voelt zich schuldig over vliegen

Onzeker voor de camera

Helga kreeg uiteindelijk kansen op radio en televisie, waaronder een screentest. “Van nature ben ik ontzettend verlegen, ik duik liever weg dan dat ik op de voorgrond treed. Ik ben energiek, dat wel, maar daarachter zit een hoop onzekerheid: kan ik het wel? Ik zocht de spotlights dus zelf niet op, maar kreeg wel kansen: radio, een screentest voor televisie. Daardoor kreeg ik zoiets van: nou, kom maar op dan. Ik zag het allemaal als een leerschool.”

Tekst gaat verder onder video.

Steun van Peter

Voor de camera staan voelde in het begin kwetsbaar. “Heel bloot. Gelukkig is een studio een veilige ruimte, met hooguit een paar mensen. Bovendien werd ik opgevangen door mijn fantastische collega Peter Timofeeff, die me direct een knuffel gaf en zei: ‘We gaan het samen leuk maken.’ Peter was nooit jaloers en altijd behulpzaam: zijn aantekeningen waren mijn aantekeningen. Eén brok collegialiteit, dat zie je niet veel. Ik voelde me heel veilig.”

Vluchten uit de supermarkt

De bekendheid merkte Helga vooral buiten de studio, bijvoorbeeld in de supermarkt. “In de studio merk je niet dat je een bekend gezicht krijgt, dat gebeurt buiten, in de supermarkt, bij lezingen. Ik weet nog dat ik mijn eerste fanmail kreeg, helemaal uit Duitsland – ik wist niet wat ik meemaakte. Ik herinner me ook een moment dat ik zwanger was, door de supermarkt liep en merkte dat een aantal medewerkers om me heen cirkelden. “Is ze het?” hoorde ik ze fluisteren. Ineens vloog het me aan. Ik zette mijn boodschappen neer, vluchtte de winkel uit en belde mijn man om te zeggen waar hij de boodschappen kon ophalen. Ik trok het even niet. Een week later ben ik daar gewoon weer boodschappen gaan doen, hoor.”