Home
Mijn verhaal
‘Ik Was Zijn Geheim’: ‘Later is geen datum’

‘Ik Was Zijn Geheim’: ‘Later is geen datum’

25 januari 2026

Lotte (38) wordt verliefd op een BN’er die hun relatie geheim wil houden. Wat spannend begint, wordt steeds ingewikkelder. Party plaatst elke zaterdag en zondag om 16:00 uur een nieuw hoofdstuk van het verhaal ‘Ik Was Zijn Geheim’.

‘Gaat het wel goed met je?’, vroeg haar moeder voorzichtig

Zondagmiddag belde haar moeder. Het scherm lichtte op terwijl Lotte met een kop thee die inmiddels koud was geworden op de bank zat. “Wanneer kom je weer eens eten?”, vroeg haar moeder. “Ik zie je zo weinig.” “Binnenkort”, zei Lotte automatisch. Het woord rolde eruit voordat ze erover had nagedacht. “Dat zeg je al weken.” Lotte zweeg. “Gaat het wel goed met je?”, vroeg haar moeder voorzichtig. “Ja”, antwoordde Lotte. “Prima.” Ze haatte hoe makkelijk het klonk.

‘Wanneer vertel je het?’, zei ze uiteindelijk

Na het gesprek bleef Lotte nog lang met haar telefoon in haar hand zitten. Alsof het apparaat haar iets kon uitleggen wat zij zelf niet onder woorden kreeg. Die avond, bij hem, bracht ze het voorzichtig ter sprake. Niet als verwijt, meer als een losse gedachte. “Mijn moeder vraagt steeds waar ik ben”, zei ze. Hij keek op van zijn telefoon. “Dat lijkt me logisch.” “Het is alleen…” Lotte aarzelde. Ze zocht naar een formulering die niets zou breken. Maar haar zin bleef hangen. “Wat?”, vroeg hij. “Wanneer vertel je het?” zei ze uiteindelijk. “Dat je iemand ziet.”

‘Het voelt soms alsof ik alleen besta als ik hier ben’

Hij zuchtte. Niet geïrriteerd, maar moe. Alsof hij deze vraag al vaker had gekregen. “Nu nog niet.” “Wanneer wel?”, vroeg Lotte. Hij keek weg, naar het raam. “Later.” “Later is geen datum”, zei ze zacht. Hij knikte. “Ik weet het. Maar ik kan het nu niet.” Dat antwoord had ze verwacht. En toch sneed het. Ze draaide zich iets van hem af en staarde naar de muur. “Het voelt soms alsof ik alleen besta als ik hier ben”, zei ze. Hij zweeg even. “Dat is niet mijn bedoeling.” “Maar het is wel zo”, zei Lotte.

‘Ik wil je niet kwijt’

Hij legde zijn hand op haar arm. Zijn aanraking was vertrouwd. Warm. “Ik wil je niet kwijt”, fluisterde hij in haar oor. Die woorden bleven hangen. Ze klonken geruststellend, maar boden geen houvast. Later lag ze wakker naast hem. Ze luisterde naar zijn ademhaling, gelijkmatig, onbezorgd. Ze vroeg zich af hoeveel ruimte er eigenlijk voor haar was. Niet in zijn huis, maar in zijn leven. Haar telefoon trilde zacht op het nachtkastje. Een bericht van haar vriendin Evi. ‘Ik mis je. Alles goed?’ Lotte staarde naar het scherm. Ze wilde antwoorden. Echt antwoorden. Iets echts terugsturen. Maar ze wist niet meer hoe ze moest uitleggen waar ze was, zonder uit te leggen wie ze ondertussen aan het worden was. Ze legde haar telefoon weg zonder te reageren en voor het eerst voelde ze iets wat leek op angst. Niet om hem kwijt te raken, maar om zichzelf te verliezen.