Karin Bloemen wil eigen stichting voor slachtoffers seksueel misbruik: ‘De hulpvraag is zó groot’

Tekst: Evelien Berkemeijer

26 augustus 2026

Karin Bloemen (66) werkt aan een grote persoonlijke droom. De zangeres en cabaretière wil met de Karin Bloemen Stichting slachtoffers van seksueel misbruik een veilige plek bieden waar ze hun verhaal kwijt kunnen en passende hulp kunnen vinden.

Het idee speelt volgens Karin Bloemen al zo’n tien jaar, vertelt ze aan Vriendin. Nadat in 2019 haar boek Mijn ware verhaal verscheen, waarin ze schreef over haar jeugd en het seksueel misbruik door haar stiefvader, kreeg ze veel reacties van mensen die zich in haar verhaal herkenden. Voor Karin werd daarmee steeds duidelijker hoe groot de behoefte aan hulp is.

Lees ook Hoe Karin Bloemen een feestshow moest spelen na het overlijden van haar moeder…

‘Dit moeten we organiseren’

Karin helpt slachtoffers al jaren op persoonlijke titel. “Ik typ mezelf helemaal een versuffing om mensen te helpen. Ik geef antwoorden, stuur ze door en geef advies.” Ze ging soms persoonlijk mee naar een therapeut, advocaat of zelfs naar gesprekken met een dader. Samen met danseres en danslerares Suzanne Kranenburg begeleidde ze bovendien vier leerlingen van een kunstacademie. “Dat ging zo goed dat we dachten: dit moeten we organiseren.” De plannen voor een stichting kregen daarmee steeds meer vorm. Karin hoorde ondertussen duizenden verhalen over seksueel misbruik. “Soms zat ik te luisteren en dacht: ik dacht dat ik het slecht had, maar dit is zoveel erger. Dan voel je hoe groot de noodzaak is dat deze mensen worden geholpen.”

Veilige plek zonder druk

Met de stichting wil Karin vooral een plek creëren waar slachtoffers zelf bepalen wat er met hun verhaal gebeurt. “Ik wil dat mensen naar een veilige plek kunnen, een plek waar niets gebeurt wat zij niet willen.” Er wordt volgens haar niet automatisch contact gezocht met bijvoorbeeld politie of advocaten. Pas wanneer iemand zelf aangeeft een volgende stap te willen zetten, moet worden bekeken wat mogelijk is. Ook juridische hulp moet toegankelijker worden. Daarnaast wil Karin werken met ervaringsdeskundigen die al verder zijn in hun eigen verwerking, samen met therapeuten. “Er moet altijd een vangnet zijn. Want je weet nooit wat iemand triggert.” Uit eigen ervaring weet ze hoe belangrijk het kan zijn als iemand rustig blijft luisteren. “Ik kan tegen iemand zeggen: ik weet hoe het voelt. Ik begrijp wat je bedoelt. Dat is soms ontzettend belangrijk.”

Ook omgeving heeft verantwoordelijkheid

De stichting moet zich volgens Karin niet uitsluitend richten op slachtoffers. Ze wil eveneens aandacht voor de mensen om hen heen en voor voorlichting. “We moeten leren durven zien wat er gebeurt. Want als je ziet dat iets gebeurt, durf je het dan te melden?” Ook ouders en anderen in de omgeving hebben volgens haar een verantwoordelijkheid. Daarnaast zou Karin graag zien dat kinderen op jonge leeftijd leren hoe manipulatie en het langzaam verschuiven van grenzen kunnen werken. “Ik denk vaak: waarom heeft niemand mij toen ik een jaar of negen was uitgelegd hoe manipulatie werkt?” Theatrale voorstellingen kunnen volgens haar helpen om zulke zware onderwerpen begrijpelijk te maken.

‘Als mijn naam helpt, laat ik het dan ook helemaal doen’

Karin zet haar bekendheid inmiddels bewust in om de stichting van de grond te krijgen. Na haar shows staat ze geregeld bij een poster met een QR-code om geld in te zamelen. Soms blijft ze daarvoor nog drie kwartier in de foyer staan. Ondertussen wordt gewerkt aan onder meer fundraising, een website en een speciale therapie, terwijl ook alle organisatorische zaken geregeld moeten worden. Karin hoopt uiteindelijk vooral dat slachtoffers zich gezien en gehoord voelen. “Ik ben geen therapeut, geen behandelaar en ik kan niet alles oplossen. Maar ik kan wel naast iemand staan en zeggen: ik zie je, ik hoor je, ik ken dit gevoel. En soms is dat het begin van de weg terug.”