Marijke Helwegen weegt 50 kilo en maakt zich zorgen

Tekst: Andries Jelle de Jong

2 april 2026

Marijke Helwegen (77) is gewend de regie over haar leven strak in handen te houden, maar een ongelukkige val gooide alles abrupt overhoop.

Marijke Helwegen brak haar hand, raakte haar zelfstandigheid tijdelijk kwijt en kreeg daarbovenop te maken met een hardnekkige lichamelijke reactie die ervoor zorgde dat de kilo’s ongemerkt verdwenen. In een openhartig gesprek met Party vertelt Marijke Helwegen hoe kwetsbaar dat voelt, wat het met haar lichaam en hoofd doet en hoe ze nu probeert de balans weer terug te vinden. “Ik ben voorzichtiger geworden en ook rustiger, dat moest blijkbaar.”

Marijke, de laatste tijd kreeg je plotseling te maken met fors gewichtsverlies, hoe kwam dat?

“Het begon met een heftige allergische reactie. Ik had een gerookte makreel gegeten die te lang had gelegen. Binnen een half uur was mijn gezicht vuurrood. Later zat mijn hele lichaam onder de vlekken. Dat bleek een histamine-reactie. Sindsdien kan ik nauwelijks vet verdragen. Overal zit vet in: boter, melk, yoghurt, brood, noten, olie. Als ik het eet, krijg ik meteen uitslag. Dus eet ik nu heel sober: bruine bonen, rode linzen, rijst, groente. Geen olie, geen noten, geen vet. Maar daardoor val je af. Ik weeg nu rond de vijftig kilo, terwijl ik eigenlijk rond de 57 hoor te zitten.”

Maak je je daar zorgen over?

“Natuurlijk. Je wilt weten wat er in je lichaam gebeurt. Ik loop bij een diëtist en specialisten, maar het is frustrerend. Mijn lichaam onthoudt die reactie en slaat opnieuw alarm bij alles wat erop lijkt. Het is knap van het lijf, maar je hebt er niks aan.”

Marijke Helwegen: ‘Ik ben ijdel, dat mag best gezegd worden’

Eerder liet je lijf je ook al in de steek, toen je op een avond tijdens je vaste rondje ten val kwam. Wat ging er mis?

“Ik loop elke dag. Dat doe ik bewust, om stappen te maken. Ik wil minimaal tussen de acht- en tienduizend stappen per dag halen, maar vaak zit ik daar ver boven. Ik loop naar het dorp en terug, nog een keer heen en weer en dan nog het bos in. Dat is geen slenteren, dat is stevig doorlopen, een soort drafje. Geen rennen, maar ook geen wandelen zoals oudere mensen dat doen. Dat voelt voor mij goed. Ik ben ijdel, dat mag best gezegd worden. Ik wil mijn huid mooi houden en bewegen hoort daarbij. Ik had sneakers aan, een sportbroekje en een jack. Mijn telefoon zat veilig onder mijn jas. Ik dacht nog: als ik val, val ik op mijn jack. Dat is zo’n moment waarop je later denkt: je voelt het misschien aankomen, maar je negeert het.”

En toen ging het mis… Marijke vertelt het hele verhaal deze week in Party 14.

Foto’s: Andries Jelle de Jong