Marlijn Weerdenburg belde vader drie keer per dag na overlijden moeder: ‘Straks valt hij ook ineens om’

Tekst: Evelien Berkemeijer

8 september 2026

Na een voorstelling over het verlies van haar moeder richt Marlijn Weerdenburg (43) haar blik nu op een ander belangrijk deel van haar familiegeschiedenis. In het nieuwe theaterconcert ‘Geworteld’ onderzoekt de actrice en zangeres wat het betekent om ergens écht thuis te zijn, met daarbij een bijzondere rol voor het verhaal van haar vader, die in armoede opgroeide.

Zelf verhuisde Marlijn Weerdenburg in haar leven talloze keren. Tijdens het uitpakken van alweer een stapel verhuisdozen groeide het verlangen naar een vaste plek en sterke wortels. Voor ‘Geworteld’ werkte ze onder anderen samen met Daniel Lohues, Danny Vera, Tania Kross, Frans Bauer en Roxeanne Hazes.

Lees ook Marlijn Weerdenburg over zoon: ‘Hij is goed gelukt’

Van verlies naar een nieuw familieverhaal

Het nieuwe theaterconcert volgt op ‘Mijn buik vol van de liefde’, de solovoorstelling waarin Marlijn haar verdriet na het plotselinge overlijden van haar moeder Sjanie een plek probeerde te geven. Haar moeder was pas 65 toen ze overleed aan de gevolgen van een hersenbloeding. Marlijn was op dat moment hoogzwanger van haar tweede zoon. In LINDA. vertelt ze hoe abrupt alles veranderde: “Mijn moeder had die avond nog lekker gekookt en met mijn oudste zoon Teun op de trampoline staan springen en ineens werd ze met­ gillende sirenes afgevoerd. Ik was in shock, maar mijn lichaam schoot meteen in de overlevingsstand: je moet dóór, de baby komt eraan.”

Marlijn belde haar vader drie keer per dag

Na de dood van haar moeder hield Marlijn haar vader nauwlettend in de gaten. Haar ouders waren 46 jaar samen en brachten door hun gezamenlijke werk veel tijd met elkaar door. De angst dat ook haar vader plotseling iets zou overkomen, was groot. “Dat was in het begin zeker wat dwangmatig, ja, maar dat deed ik ook omdat zij een symbiotische relatie hadden. Ze waren 46 jaar bij elkaar, mijn moeder werkte in het bedrijf van mijn vader, ze waren dag en nacht samen. Dus ik maakte me zorgen: zou hij het wel redden alleen? En: straks valt hij ook ineens om.”

Toch bleek haar vader volgens Marlijn al snel bijzonder veerkrachtig. “Hij was 67 toen hij de liefde van zijn leven verloor, maar dacht toch: ik ben nog zo jong, ik ga nog wél iets van mijn leven maken.” Het verlies bracht vader en dochter bovendien dichter bij elkaar. “Na mijn moeders dood is mijn vader veel meer dan daarvoor onderdeel van ons gezin geworden, wat onze relatie erg heeft verdiept.”

Rouw krijgt langzaam een andere vorm

Vijf jaar na het overlijden van haar moeder is ook Marlijns rouw veranderd. Vooral het besef dat Sjanie niet meer kon meemaken wat er in het leven van haar kinderen en kleinkinderen gebeurde, deed veel pijn. Op de natuurbegraafplaats waar haar moeder ligt, liet de familie een lindeboom planten. Lange tijd leek die nauwelijks te groeien, totdat er op 8 april, de sterfdag van haar moeder, voor het eerst knoppen verschenen. Marlijn ziet daarin een treffend beeld voor waar ze zelf inmiddels staat: “Alsof mijn moeder zich erbij heeft neergelegd: zij is dood en wij mogen nu, net als die knopjes, opengaan en tot bloei komen.”