Wim (86) overleden na aangrijpend moment in ‘Een Vergetelijk Mooie Reis’

Tekst: Evelien Berkemeijer

22 april 2026

Wim, die dinsdagavond te zien was in ‘Een vergetelijk mooie reis’, is overleden. Dat wordt aan het einde van de vijfde aflevering bekendgemaakt. Hij werd 86 jaar.

Wim had al op jonge leeftijd een liefde voor de Duitse taal en werd later leraar Duits. Samen met zijn vrouw Gonny kreeg hij twee kinderen: Daan en Janneke. Nadat een broer en zus van Wim alzheimer kregen en hij lange tijd voor hen zorgde, kreeg hij later zelf dezelfde diagnose. Zo wordt in ‘Een Vergetelijk Mooie Reis’ gedeeld.

Lees ook: Angela de Jong ziet eigen vader in ‘Een Vergetelijk Mooie Reis’

Gesprek vol kleine, mooie momenten

In de aflevering is te zien hoe Wim zich vereerd voelt om mee te doen en hoe graag hij met presentator Paul de Leeuw in gesprek wil. Het moment waarop hij moet gaan zitten, verloopt moeizaam. Pas als Paul eerst zelf gaat zitten, wordt die spanning doorbroken en ontstaat er meer rust. Daarna volgen meerdere kleine momenten die het gesprek bijzonder maken. Zo is Wim zichtbaar onder de indruk als de presentator een Duitse zin uitspreekt die hem altijd is bijgebleven. Ook wanneer Wim een vrouw een raadsel noemt, levert dat een mooi en grappig moment op in het gesprek.

Niet alles lukt nog

Tegelijkertijd wordt in de aflevering ook duidelijk dat een echt vloeiend gesprek met Wim niet meer mogelijk is. Zijn dochter Janneke zegt daar later openhartig over: “Hij is nu niet zo scherp”. Daarna schetst ze hoe haar vader altijd was en wat er nu zo pijnlijk aan is: “Hij is heel belezen, hij is heel slim. Dat heeft hij heel lang in kunnen zetten, maar nu merken we, en dat merkt hijzelf ook wat hij is vaak gefrustreerd omdat hij niet op de juiste woorden komt om zich uit te drukken.”

Paul ziet zijn eigen vader terug

In gesprek met Janneke vertelt Paul de Leeuw hoe dol hij op Wim is en hoeveel hij hem aan zijn eigen vader deed denken. “Hij is geestelijk altijd goed geweest, maar ook dat belezen, dat nadenken en dat grapje maken dat alleen je vader kan maken”, zegt Paul daarover. Later vat hij het gevoel achter de ontmoeting nog persoonlijker samen: “Ik zag je vader en toen miste ik m’n eigen vader enorm.”