Hierom stapte Steven Kazàn uit No Way Back VIPS: ‘Doodongelukkig’
27 februari 2026
Steven Kazàn kijkt met gemengde gevoelens terug op zijn deelname aan het avontuurlijke televisieprogramma No Way Back VIPS waaraan hij meedeed.
Wat Steven Kazàn vooraf had ingeschat als een uitdagend maar inspirerend avontuur, bleek in de praktijk een zware beproeving. Hij had het programma te veel geromantiseerd, vertelt hij. In zijn hoofd zag hij mooie locaties, afwisseling en momenten van rust.
‘Wat doe ik hier?’
De werkelijkheid was anders. De groep werd afgezet in de bergen van Albanië en daar draaide alles om lopen, urenlang, met een zware rugzak. Voor Steven Kazàn was dat fysiek en mentaal bijzonder zwaar. Al snel bekroop hem het gevoel dat hij zichzelf in een situatie had gemanoeuvreerd die niet bij hem paste: “Op een gegeven moment dacht ik echt: wat doe ik hier? Dit is niks voor mij.”
Lees ook: Steven Kazàn laat pittig jaar ver achter zich
Doodongelukkig
Het besluit om voortijdig te stoppen voelde voor hem dan ook logisch en noodzakelijk: “Ik was echt doodongelukkig daar, dan moet je eerlijk zijn naar jezelf. Ik ben niet iemand die daar beter van wordt. Dan kun je stoer blijven
doen, maar dat heeft geen zin.” Eerlijk zijn tegenover zichzelf woog zwaarder dan het afmaken van het programma.
Zichzelf terugkijken op tv doet Steven Kazàn nauwelijks. Hij vindt het moeilijk om zichzelf op televisie te zien en vermijdt het liefst hele afleveringen: “Ik vind het verschrikkelijk om mezelf terug te zien. Natuurlijk zie ik weleens
fragmenten, maar ik ga niet zitten om het hele programma terug te kijken.” Vaak hoort de goochelaar, die momenteel druk aan het toeren is, via anderen wat er is uitgezonden, zonder het zelf gezien te hebben.
Levensgevaarlijk
Een moment dat hem nog helder bijstaat, is een gevaarlijke situatie tijdens een opdracht met een hakbijl: “Dat was echt levensgevaarlijk. Ik weet nog heel goed dat ik daar stond te hakken en ineens voelde hoe dicht die bijl langs mijn vingers ging. Mijn handen zijn mijn werk, ik had bijna mijn goochelaarsvingertjes eraf gehakt. Als daar iets mee gebeurt, dan houdt het gewoon op.” Zijn handen zijn voor Steven Kazàn zijn instrument, zijn werk en zijn toekomst. Zonder die handen zou zijn carrière in één klap voorbij zijn. Dat besef maakte hem extra duidelijk waar zijn grenzen liggen.
Voor Steven is het simpel: laat hem zijn vak uitoefenen, maar houd hem weg bij avontuur én bijlen.
Foto’s: SBS & Party
Uit andere media
