‘Ik Was Zijn Geheim’: De eerste kus
17 januari 2026
‘Is dat veilig?’, typte ze
De afspraak kwam pas laat op vrijdagavond. Lotte zat op de bank met een deken over haar benen en een halflege mok thee op tafel toen haar telefoon trilde. Ze had niet verwacht dat hij nog zou appen. Ze had zichzelf zelfs wijsgemaakt dat ze het weekend wel zonder bericht zou doorkomen. ‘Zondagmiddag’, schreef hij. ‘Bij mij thuis. Als je dat wilt.’ Ze las het bericht twee keer. Bij hem thuis. Dat voelde direct anders dan een café of een wandeling. Intiemer. Beslotener. ‘Is dat veilig?’, typte ze. Het antwoord kwam na een paar minuten. ‘Zo veilig als het voor mij kan zijn’, schreef hij. ‘Achterom. Geen bel. Ik doe open’.
LEES OOK HOOFDSTUK 1: ‘Ik Was Zijn Geheim’: Dit was niet de bedoeling
LEES OOK HOOFDSTUK 2: ‘Ik Was Zijn Geheim’: ‘Als we afspreken, wil ik niet liegen’
dit was geen gewone afspraak
Lotte voelde een lichte spanning in haar buik. Niet alleen van opwinding, maar ook van twijfel. Dit was geen gewone afspraak. Dit voelde als iets waar regels bij hoorden, ook al waren ze nog niet uitgesproken. Zondagmiddag trok ze haar jas aan en keek in de spiegel. Ze had langer dan normaal nagedacht over wat ze zou aantrekken, maar uiteindelijk toch gekozen voor iets eenvoudigs. Ze wilde zichzelf blijven. Niet iemand worden die indruk probeerde te maken. Zijn huis lag in een rustige straat. Te rustig bijna. Ze liep langs de voordeur en vond de steeg waar hij over had geschreven. Haar hart sloeg een slag over toen ze klopte. De deur ging vrijwel meteen open. “Fijn dat je er bent”, zei hij zacht.
‘Telefoon hier’, zei hij
Binnen was het warm. Rustig. Geen foto’s aan de muur die verraadden wie hij was. Geen prijzen, geen posters. Alleen een bank, een tafel, een keuken waar nog een kop koffie stond. Lotte deed haar jas uit en hing die over een stoel. Ze voelde zich even onwennig, alsof ze een ruimte betrad die niet alleen fysiek afgesloten was, maar ook emotioneel. “Telefoon hier”, zei hij, terwijl hij naar een plankje bij de deur wees. Ze aarzelde een fractie van een seconde en legde haar telefoon neer. Het voelde symbolischer dan ze had verwacht. Hij merkte het. “Alleen voor rust”, zei hij. “Niet omdat ik je niet vertrouw.” “Dat weet ik”, zei Lotte.
‘Dat klinkt ingewikkeld’
Ze gingen op de bank zitten. Dicht bij elkaar, maar elkaar net niet aanrakend. Hij vertelde over zijn week. Over afspraken, verplichtingen, mensen die iets van hem wilden. Lotte luisterde en merkte hoe anders zijn wereld was, zonder dat hij er opschepperig over deed. “Hier kan ik ademen”, zei hij, terwijl hij om zich heen keek. “Daarom neem ik bijna niemand mee.” Lotte voelde iets warms bij die woorden. Iets dat leek op betekenis. Hij keek haar aan. “Er zijn een paar dingen die je moet weten, als we dit doen.” Ze knikte. “Vertel.” “Geen foto’s samen”, zei hij. “Geen namen tegen mensen die ik niet ken. En als iemand vraagt of je iemand ziet, hoef je niet te liegen. Maar je hoeft ook niet alles te zeggen.” Dat laatste bleef hangen. Ze knikte weer. “Dat klinkt ingewikkeld.” “Dat is het ook”, zei hij eerlijk.
hun lippen raakten elkaar even, voorzichtig
Hij legde zijn hand voorzichtig op die van haar. Het was een klein gebaar, maar het raakte haar meer dan ze had verwacht. Alsof alles ineens echt werd. Hij trok zijn hand niet meteen terug. Zijn duim maakte een kleine beweging over haar knokkels, alsof hij zich bedacht, en toen weer niet. Lotte keek op. Hun blikken bleven hangen. “Dit is het moment waarop ik normaal afstand neem”, zei hij zacht. “En doe je dat nu?”, vroeg ze. Hij schudde bijna onmerkbaar zijn hoofd. Ze boog iets naar voren, zo weinig dat het nauwelijks zichtbaar was. Hij kwam haar tegemoet. Hun lippen raakten elkaar even, voorzichtig, alsof ze allebei wilden voelen of het mocht. Het was geen kus die alles veranderde. Maar wel één die niets meer hetzelfde liet.
Iets wat ze niet zomaar meer kon terugdraaien
Later, toen ze naast elkaar zaten en de tijd even stil leek te staan, dacht Lotte: dit voelt fijn. Maar ook fragiel. Toen ze weer buiten stond, haar jas aantrok en de frisse lucht inademde, wist ze dat ze iets had toegelaten. Iets wat ze niet zomaar meer kon terugdraaien. En terwijl ze de straat uitliep, vroeg ze zich af hoeveel ruimte er eigenlijk was voor haar, in een leven dat al zo vol was.
Beeld: ChatGTP
Uit andere media
