‘Ik Was Zijn Geheim’: Dit was niet de bedoeling

Tekst: Redactie Party

10 januari 2026

Lotte (38) wordt verliefd op een BN’er die hun relatie geheim wil houden. Wat spannend begint, wordt steeds ingewikkelder. Party plaatst elke zaterdag en zondag om 16:00 uur een nieuw hoofdstuk van het verhaal ‘Ik Was Zijn Geheim’.

Alles ging door, maar zonder dat het haar echt raakte

Lotte had eigenlijk al besloten om niet te gaan. Toen Evi haar die middag appte of ze zin had om even een drankje te doen, had Lotte haar telefoon weggelegd zonder te antwoorden. Ze was moe. Niet lichamelijk, maar op een manier die moeilijk uit te leggen was. Alsof alles in haar leven gewoon doorliep, maar zij er zelf niet helemaal meer bij was. Werk, afspraken, sociale verplichtingen. Alles ging door, maar zonder dat het haar echt raakte. Ze was achtendertig. Dat zei haar moeder vaak met een luchtig lachje, alsof dat vanzelf betekende dat alles nog open lag. Maar Lotte voelde dat anders. Ze had een goed leven. Een fijne baan, een leuk huis, vrienden die haar waardeerden. En toch knaagde er iets. Vooral ’s avonds, als het stil werd en ze alleen op de bank zat, met de tv aan voor het geluid.

In zijn hand hield hij een telefoon die bleef trillen

Toch stond ze nu naast Evi in een kleine wijnbar in de stad. De jassen hingen nog half om hun schouders, de kou van buiten zat nog in hun wangen. Het was druk, maar gezellig. Gelach, muziek, glazen die tegen elkaar tikten. “Zullen we daar gaan zitten?”, vroeg Evi, terwijl ze naar een klein tafeltje bij het raam wees. Lotte knikte. Ze gingen zitten en Evi keek meteen om zich heen. “Ik haal wel even wijn”, zei ze. Lotte zette haar tas op tafel en keek naar buiten. De regen liep in dunne strepen langs het raam. Ze had haar jas nog maar net over de stoel gehangen toen iemand tegen de tafel aan botste. “Sorry”, zei een mannenstem. “Dat was niet de bedoeling.” Lotte keek op. De man had nat haar van de regen, droeg een donkere jas en keek alert om zich heen. In zijn hand hield hij een telefoon die bleef trillen. “Geeft niks”, zei Lotte automatisch. Hij keek naar de tafel. “Ik was bang dat ik tegen je tas stootte.” “Dat scheelde niet veel”, zei ze met een kleine glimlach.

Hij stelde vragen

Lotte aarzelde kort. “Ik ben Lotte”, zei ze. De man leek heel even te twijfelen, alsof hij iets afwoog. Hij glimlachte kort, maar zei niets. Zijn stem klonk vriendelijk, maar gereserveerd toen hij begon te praten. Alsof hij gewend was om iets voor zichzelf te houden. Ze spraken over niets bijzonders, en juist daarom voelde het prettig. Over wijn die altijd duurder smaakte dan hij was. Over regen die altijd begon als je geen paraplu bij je had. Over de stad, die soms kleiner voelde dan ze in werkelijkheid was. Lotte merkte dat ze ontspande. Dat ze lachte zonder erbij na te denken. Dat ze even vergat hoe laat het was en waarom ze eigenlijk zo moe was geweest. Hij stelde vragen. Waar ze werkte. Of ze hier al lang woonde. Of ze graag in de stad was. En hij luisterde. Niet het soort luisteren waarbij iemand wacht tot hij zelf weer kan praten, maar echt. Toen verscheen Evi weer bij de tafel, met twee glazen wijn in haar hand.

‘We moeten nu weg’

“Hier”, zei Evi opgewekt en stokte halverwege haar zin toen ze hem zag. “Lot…”, fluisterde ze. De sfeer veranderde in één seconde. De man zag Evi’s blik en stond vrijwel meteen op. Zijn hele houding sloeg om, alsof er een knop werd omgezet. “Dit is het moment dat het misgaat”, zei hij zacht. Lotte keek van hem naar Evi. “Wat bedoel je?” Evi zette de glazen neer en legde haar hand op Lottes arm. “We moeten nu weg.” “Waarom?”, vroeg Lotte, terwijl ze haar glas nog vasthield. Hij trok zijn jas aan. “Ik wil je geen gedoe bezorgen.” Er trok een vreemd gevoel door Lotte heen.
“Wat voor gedoe?” Hij keek haar even aan. Toen glimlachte hij flauwtjes. “Dat leg ik later wel uit.” “Je hebt mijn nummer niet”, zei Lotte, toen hij zich omdraaide om weg te gaan. Hij gaf haar zijn telefoon. “Wil je je nummer hierin zetten?”, zei hij zacht. Lotte knikte en typte haar nummer in.

‘Dit is een BN’er’, zei Evi. ‘En niet zomaar eentje’

En toen liep hij weg. Snel. Soepel. Alsof hij wist hoe hij onopvallend moest verdwijnen, zelfs in een volle wijnbar. Evi liet zich tegenover Lotte op de stoel vallen en zuchtte diep. “Lotte… weet je met wie je net zat te praten?” Lotte schudde haar hoofd. “Blijkbaar niet.” Evi pakte haar telefoon, tikte iets in en draaide het scherm om. Foto’s. Rode lopers. Interviews. Hetzelfde gezicht. Overal. “Dit is een BN’er”, zei Evi. “En niet zomaar eentje.” Lotte keek nog eens goed. De man op de foto leek op hem, maar voelde anders. Deze versie was gladder. Onaantastbaar. Iemand die niet zomaar in een wijnbar ging staan. Haar telefoon maakte geluid. Een WhatsApp-bericht van een onbekend nummer verscheen op haar scherm. ‘Zeg alsjeblieft tegen niemand dat we elkaar gesproken hebben.’ Nog een bericht volgde meteen daarna. ‘Als je dat wel doet, ben ik je kwijt.’ Lotte legde haar telefoon neer. Haar hart klopte sneller dan ze wilde toegeven. Dit was niet de bedoeling geweest. Maar ergens wist ze ook: dit was pas het begin.

Beeld: ChatGTP