‘Ik Was Zijn Geheim’: ‘Als we afspreken, wil ik niet liegen’
11 januari 2026
Lotte (38) wordt verliefd op een BN’er die hun relatie geheim wil houden. Wat spannend begint, wordt steeds ingewikkelder. Party plaatst elke zaterdag en zondag om 16:00 uur een nieuw hoofdstuk van het verhaal ‘Ik Was Zijn Geheim’.
Geen nieuwe berichten
Lotte had nauwelijks geslapen. Niet omdat ze lag te piekeren op een hysterische manier, maar omdat haar hoofd simpelweg bleef draaien. Telkens als ze haar ogen sloot, zag ze weer hoe hij was opgestaan. De manier waarop zijn houding in één beweging veranderde. Alsof hij wist dat hij te lang zichtbaar was geweest. Ze draaide zich om en pakte haar telefoon van het nachtkastje. Geen nieuwe berichten. Dat stelde haar tegelijk gerust en teleur.
Ze had in jaren niet zo’n directe klik gevoeld
In de keuken zette ze koffie en staarde naar buiten. De stad was stil op zondagochtend. Alsof niemand haast had, behalve zijzelf. Haar gedachten gingen alle kanten op. Wie hij was. Waarom hij zo voorzichtig deed. En vooral: waarom het haar zo raakte. Ze had in jaren niet zo’n directe klik gevoeld. Niet dat ze geen dates had gehad. Ze had ze wel geprobeerd. Etentjes, wandelingen, gesprekken die prima waren maar nergens naartoe gingen. Hij voelde anders. Niet groots of meeslepend, maar vanzelfsprekend. Alsof ze even op dezelfde golflengte zaten.
‘Ik hoop dat je niet bent geschrokken gisteren’
Haar telefoon maakte geluid. Ze wist meteen dat hij het was. ‘Ik hoop dat je niet bent geschrokken gisteren.’ Lotte bleef even naar het scherm kijken voordat ze antwoordde. ‘Het was onverwacht’, typte ze. Het antwoord kwam vrijwel direct. ‘Dat snap ik. Het spijt me.’ Ze zette haar koffie op het aanrecht zonder ervan te drinken. ‘Evi zei dat je bekend bent’, typte ze. Er volgde een korte pauze. ‘Ja’, stuurde hij uiteindelijk. ‘En dat maakt alles ingewikkelder dan ik zou willen.’
‘Omdat ik voorzichtig moet zijn’, stuurde hij
Lotte ging aan de keukentafel zitten. Dit was het moment waarop ze normaal gesproken zou afhaken. Waarop ze zou denken: dit is niet voor mij, dit is te veel gedoe. ‘Waarom zei je dat ik je kwijt zou zijn als ik iets zeg?’, typte ze. Het bleef even stil. Langer dit keer. ‘Omdat ik voorzichtig moet zijn’, stuurde hij. ‘En omdat mensen om me heen sneller praten dan ze luisteren.’ Lotte dacht aan Evi. Aan haar geschrokken blik. Aan hoe snel ze haar telefoon had gepakt. ‘Ik heb tegen niemand iets gezegd’, typte ze. ‘Behalve tegen Evi.’ Hij reageerde vrijwel meteen. ‘Dat snap ik. Zij was erbij.’ Dat stelde haar gerust. Meer dan ze had verwacht.
Zijn reactie liet Lotte opnieuw lachen
Ze liep door het huis en deed kleine dingen zonder doel. Een kopje afwassen. Een kussen rechtleggen. Haar jas van de stoel halen. Alles om maar niet stil te hoeven staan bij hoe spannend dit voelde. Haar telefoon maakte opnieuw geluid. ‘Ik zou je graag nog eens zien’, schreef hij. ‘Maar alleen als jij daar oké mee bent.’ Lotte ging op de bank zitten en leunde achterover. Ze staarde naar het plafond. Dit was het punt waarop ze een beslissing moest nemen. Ze kende hem nauwelijks. Ze wist dat hij een publiek leven had. En toch voelde het alsof ze al iets had toegelaten. ‘Hoe dan?’, typte ze. Het antwoord kwam iets later. ‘Op een manier die rustig is. Zonder publiek.’ Ze glimlachte. ‘Ik hou niet van publiek’, stuurde ze terug. Zijn reactie liet Lotte opnieuw lachen. ‘Dat dacht ik al’.
‘Normaal is lastig als iemand bekend is’
Die middag kwam Evi langs. Ze had croissants mee en een blik die weinig ruimte liet voor ontwijkende antwoorden. “Dus”, zei ze, terwijl ze haar jas uittrok. “Heb je hem nog gesproken?” Lotte knikte. “Ja.” Evi ging tegenover haar zitten. “En?” “Hij is aardig”, zei Lotte voorzichtig. Evi rolde met haar ogen. “Dat zijn ze allemaal.” “Dit voelt anders”, zei Lotte. “Niet groots. Gewoon normaal.” Evi zweeg even. “Normaal is lastig als iemand bekend is.” “Ik weet het”, zei Lotte. “Maar hij vroeg of ik hem nog wil zien.” Evi zuchtte. “En wat heb jij gezegd?” Lotte zuchtte. “Nog niks definitiefs.”
‘Ik wil het proberen’
Die avond lag Lotte op de bank. De tv stond aan, maar ze volgde het programma nauwelijks. Haar telefoon lag naast haar. Ze pakte hem op en typte: ‘Als we afspreken, wil ik niet liegen.’ Het antwoord kwam na een paar minuten. ‘Ik vraag je niet om te liegen’, schreef hij. ‘Alleen om voorzichtig te zijn.’ Lotte fronste. ‘Dat voelt bijna hetzelfde’, stuurde ze. Het bleef even stil. ‘Misschien is dat ook zo, schreef hij toen. En daarom snap ik het als je dit niet wilt.’ Lotte dacht aan hoe hij haar had aangekeken toen hij vertrok. Aan hoe snel hij was verdwenen. Aan het gevoel dat er iets was begonnen wat ze niet had gepland. ‘Ik wil het proberen’, typte ze uiteindelijk. De reactie kwam niet meteen. Ze legde haar telefoon even weg, pakte hem weer op. Toen maakte hij opnieuw geluid. ‘Dan moet je één ding weten’, schreef hij. ‘Als dit begint, blijft het voorlopig tussen ons.’ Lotte slikte. ‘Voor hoe lang?’, typte ze. ‘Dat weet ik niet’, schreef hij. ‘Maar ik beloof dat ik eerlijk ben.’ Lotte legde haar telefoon naast zich neer en sloot haar ogen. Ze voelde geen spijt. Nog niet. Wel spanning. En een lichte twijfel die ze probeerde weg te duwen. Haar telefoon maakte nog één keer geluid. ‘En Lotte… Ik ben blij dat ik je heb ontmoet.’ Lotte moest lachen. Maar ergens, diep vanbinnen, wist ze ook: als iets zo voorzichtig moet beginnen, kan het later ook pijn doen.
Beeld: ChatGTP
Uit andere media
