Thérèse Boer krijgt tekens van Jonnie na overlijden

Tekst: Evelien Berkemeijer

2 april 2026

Een jaar na het plotselinge overlijden van Jonnie Boer spreekt Thérèse Boer openhartig over haar rouwproces en het leven zonder haar man.

In ‘Nouveau’ vertelt Thérèse hoe groot de leegte is sinds het overlijden van Jonnie Boer. Na 35 jaar samen moet ze niet alleen verder zonder hem, maar ook opnieuw ontdekken wie ze zelf is. Daarbij vindt ze steun in haar kinderen én in de signalen waarvan ze voelt dat Jonnie nog altijd dichtbij is.

Lees ook: Danny Froger geschokt door overlijden familievriend Jonnie Boer

Leven met een blijvend gemis

Het verlies van Jonnie voelt voor Thérèse nog altijd rauw en allesoverheersend. “Ik voel me gewoon geen compleet mens meer.” Ook de dagelijkse momenten blijven confronterend. “Alleen thuiskomen of alleen ’s ochtends wakker worden, die confrontatie blijft heel veel pijn doen.”

Op zoek naar een nieuwe identiteit

Thérèse ontmoette Jonnie toen ze zeventien was en omschrijft zichzelf uit die tijd als een “wilde en tegendraadse puber” met paars haar en veiligheidsspelden. Via hem vond ze haar weg naar de Hotelschool, waarna ze samen uitgroeiden tot het internationale succes van ‘De Librije’. Terugkijkend zegt ze daarover: “Dankzij hem ben ik de vrouw geworden die ik nu ben.”

Samen verder met haar kinderen

Om de herinneringen draaglijker te maken, verkocht Thérèse het huis dat ze met Jonnie deelde. Ze woont nu in een pand met drie appartementen boven elkaar, samen met haar kinderen Jimmie en Isabelle. Die nabijheid geeft steun in een moeilijke periode, al blijft het verdriet onverminderd aanwezig. “Nog steeds hoop ik elke ochtend dat ik wakker word uit een heel nare droom.”

Tekens die troost geven

Hoewel Thérèse zegt nooit erg bijgelovig te zijn geweest, heeft ze het gevoel dat Jonnie zich nog geregeld laat merken. “Ik was nooit zo bijgelovig, maar ik krijg regelmatig signalen waardoor ik weet dat hij bij mij is”, vertelt ze. Zo denkt ze terug aan een moment in haar slaapkamer: “Ik was me aan het aankleden toen ineens de lichten allemaal gingen knipperen in mijn slaapkamer”, iets wat volgens haar “vroeger nooit gebeurde”.

Ook de koekoek heeft voor haar een bijzondere betekenis. “Ik hoor heel vaak een koekoek.” Dat raakt haar, want: “Jonnie maakte altijd het geluid van een koekoek als hij in ‘De Librije’ in de keuken stond en hij me nodig had.” Toen Isabelle enige tijd geleden ook een koekoek voor haar raam zag, voelde dat voor Thérèse als bevestiging. “De vogel bleef haar recht aankijken”, zegt ze, waarna ze besluit: “Voor mij zijn dit signalen waarmee Jonnie laat weten dat we het goed doen.”